Palność – grzech pierwszy

Producenci i dystrybutorzy materiałów izolacyjnych z pianki PU najczęściej pomijają właściwości ogniowe i akustyczne tego materiału oraz wpływ tych własności na charakterystykę ogniową i akustyczną konstrukcji lub elementów, w które wbudowane są płyty izolacyjne. Elementy wykonane z wyrobów niepalnych nigdy i w żadnych warunkach nie rozprzestrzeniają ognia. Zwiększają odporność ogniową elementów, w które są wbudowane. Są odporne na błędy wykonawcze i zmiany w elementach na etapie użytkowania budynku: dodatkowy otwór, dopływ powietrza, prace z użyciem otwartego ognia – nie zagrażają jego dalszym rozwojem i pożarem. Wełna mineralna w wyrobach bez pokryć klasyfikowana jest jako niepalna (klasa A1 lub A2) dla całego zakresu wyrobów oferowanych do izolacji budowlanych.

W przypadku pianki PU, wyroby bez pokryć, uzyskują klasy reakcji na ogień od E (PUR) do D (PIR). Warto pamiętać, że na klasyfikację reakcji na ogień wyrobów z pianki PU ma wpływ kompozycja, w tym gaz spieniający, grubość, gęstość, okładziny. Zakres obowiązywania klasyfikacji odnosi się do każdego z powyższych parametrów i wyjście poza określone ramy może ją istotnie zmienić. W jeszcze większym stopniu odnosi się to do klasyfikacji całych rozwiązań i elementów budowlanych, zawierających palną izolację PU (PIR/PUR). Nadużyciem jest mówienie o uzyskaniu przez piankę PU „parametrów niepalności”. Te trzeba sprawdzać w temperaturach pożarowych, w których nawet najlepszy PIR pali się i tym samym żadnych parametrów niepalności nie wykazuje. Konstrukcje zawierające wełnę mineralną - o ile inne komponenty są klas A1 – B - bez badań odpowiadają określeniom „nie rozprzestrzeniający ognia” i spełniają odpowiednie wymagania warunków technicznych (WT).

Natomiast wszelkie konstrukcje zawierające piankę PU w każdym wypadku muszą zostać zbadane, by dowieść, że spełnią wymagania WT i odpowiadają określeniu nierozprzestrzeniania ognia. Jest to możliwe tylko wówczas, gdy palna pianka jest szczelnie osłonięta odporną na ogień okładziną, która utrudnia i opóźnia dostęp ognia do palnego poliuretanu. Uzyskana w takich badaniach klasyfikacja odnosi się do całych ROZWIĄZAŃ, a nie izolacji i tylko tak powinna być traktowana.

Hałas – grzech drugi

Ogólny obowiązek ochrony przed hałasem sformułowany w prawie budowlanym został doprecyzowany w Rozporządzeniu ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie oraz w rozporządzeniu ministra środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tyle normy prawne. Dla użytkownika poddasza hałas deszczu bijącego o blaszany dach nie zawsze jest romantycznym przeżyciem.

Płyty z wełny mineralnej o niejednorodnej, otwartej włóknistej strukturze i relatywnie większej masie charakteryzują się dobrą chłonnością akustyczna i dużym tłumieniem wewnętrznej energii akustycznej.

Płyty z PU, niezależnie od tego czy jest to PUR czy PIR, o zamkniętej strukturze, gładkich, twardych powierzchniach i małej masie (tu – jest to zdecydowanie wada) – mają zdecydowanie gorszą charakterystykę akustyczną. W konsekwencji, w rozwiązania typowych przekryć dachowych porównywalnych pod względem izolacyjności cieplnej, izolacyjność akustyczna jest o ca 8-10 dB lepsza dla przekryć z wykorzystaniem wełny mineralnej. Tym samym przegrody z izolacją z PU o grubości wystarczającej ze względu na ochronę cieplną budynku nie spełniają wymagań akustycznych.

Zastosowanie

Co do różnorodności aplikacji, o której można przeczytać w ulotkach opisujących zalety izolacji z PU, warto zwrócić uwagę, że wszystkie izolacje wykonywane in situ wymagają szczególnej staranności, zwłaszcza w odniesieniu do izolacji natryskowych z PUR, dla których występuje szczególna kumulacja czynników zagrażających skuteczności izolacyjnej. Chodzi o jednorodność uzyskanej pianki, zapewnienie wymaganej grubości izolacji po szczególne narażenie na przyspieszone starzenie. Dlatego warto pamiętać, że w niektórych krajach wprowadzane są ograniczenia dla grubości wykonywanych w ten sposób ociepleń.


Źródło: MIWO
Opracowanie: Redakcja